Σήμερα 25 Οκτωβρίου γιορτάζουν οι Άγιοι Μαρτύριος και Μαρκιανός οι Νοτάριοι

   

Σήμερα Κυριακή 25 Οκτωβρίου γιορτάζουν: Οι Άγιοι Μαρκιανός και Μαρτύριος οι Νοτάριοι και Μάρτυρες. Η Αγία Ταβιθά η εν Ιόππη θανούσα που ανέστησε ο Απόστολος Πέτρος. Ο Άγιος Γεώργιος ο Επίσκοπος Αμάστριδος. H Αγία Χρυσάνθη. Οι Άγιοι Ουαλλέριος και Χρυσάφιος οι Μάρτυρες. 

Κυριακή της Ορθοδοξίας: Κυριακή ΣΤ Λουκά με τη θεραπεία του δαιμονισμένου Γερασηνού από τον Ιησού. 

Εορτολόγιο

• Ταβιθά.
• Χρυσάνθη.
• Χρυσάφιος, Χρυσάφης, Χρυσαφένια, Χρυσαφία.

Χριστοῦ καλάμους τοὺς Νοταρίους νόει, Εἰς αἷμα τὸ σφῶν ἐκ ξίφους βεβαμμένους. Πέμπτῃ Μαρκιανὸν τάμον εἰκάδι Μαρτύριόν τε.

Οι Άγιοι Μαρκιανός και Μαρτύριος ήταν νοτάριοι και γραμματικοί του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παύλου του ομολογητή (γιορτή 6 Νοεμβρίου), στα χρόνια του Αρειανού βασιλέως Κωνσταντίου (337 – 349 μ.Χ.). Άριστα σπουδαγμένοι και οι δύο, υπήρξαν συνήγοροι θαρραλέοι της ορθόδοξης αλήθειας.

Όταν ο Πατριάρχης Παύλος δεν δέχθηκε να συμφωνήσει με τους Αρειανούς, εξορίστηκε από το βασιλιά στην Αρμενία και πνίγηκε από τους εκεί Αρειανούς. Τότε οι δύο Άγιοι έμειναν πιστοί στον ποιμένα τους και σταθεροί στο ορθόδοξο δόγμα.

Διότι πάντα στο μυαλό τους κυριαρχούσε ο λόγος του Κυρίου:

«ἐὰν ὐμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μου ἔστε» (Ευαγγέλιο Κατά Ιωάννη, Η’ 31).

Αν, δηλαδή, εσείς, μείνετε στερεοί στη διδασκαλία μου, λέει ο Κύριος, τότε πράγματι είσθε και αληθινοί μαθητές μου. Ο Μαρκιανός και ο Μαρτύριος το απέδειξαν περίτρανα αυτό, όταν συνελήφθησαν από τον αυτοκράτορα.

Ομολόγησαν με θάρρος μπροστά του την αληθινή πίστη και ήλεγξαν αυτόν για τις παρανομίες του. Τότε, διατάχθηκε και τους σκότωσαν με μαχαίρι.

Δείτε στο βίντεο παρακάτω για τον βίο, τη σταθερότητα στο ορθόδοξο δόγμα, το μαρτύριο και το Απολυτίκιο του Αγίων Μαρκιανού και Μαρτυρίου των νοταρίων. 

Aπολυτίκιο Αγίου Μαρκιανού και Μαρτυρίου

Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Ζῆλον ἔνθεον ἀναλαβόντες, ἠμαυρώσατε Ἀρείου πλάνην ὁμοούσιον Τριάδα κηρύττοντες, Μαρκιανὲ καὶ θέοφρων Μαρτύριε, ὀρθοδοξίας οἱ ἄσειστοι πρόβολοι, θεῖοι μάρτυρες, Χριστῷ τῷ Θεῷ πρεσβεύσατε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ὡς ὑπηρέται εὐσεβῶς Θεοῦ τοῦ φιλανθρώπου, Δυὰς εὐλογημένη, προφθάσατέ με τάχος, λυτρούμενοί με τῶν δεινῶν, λόγον μοι σοφίας χορηγοῦντες, τὴν ὑμῶν ἀνευφημοῦντι ἄθλησιν, ἣν ὑπὲρ τῆς πίστεως Ἅγιοι, γνώμῃ αδιστάκτῳ ὑποστάντες, τῶν στεφάνων ἐτύχετε τῶν ἐπουρανίων, χοροῖς τε τῶν Ἀθλητῶν καὶ Ἀποστόλων, Διδασκάλων καὶ σεπτῶν Ἀρχιερέων συγχαίρετε ἀεί, ὡς κήρυκες Θεοῦ Λόγου, ὡς τῆς Τριάδος ὑπέρμαχοι ἄριστοι. 

   

Αγία Ταβιθά η εν Ιόππη

 Ποῦ σοι, Ταβιθά, Πέτρος; εἰ γὰρ ἦν πάλιν, Ἤγειρεν ἂν σε καὶ θανοῦσαν ὡς πάλαι.

Η Αγία Ταβιθά ήταν μια ευσεβής και φιλάνθρωπη χριστιανή, η οποία κατοικούσε στην πόλη της Παλαιστίνης την Ιόππη. Η λέξη Ταβιθά είναι συριακή και ερμηνεύεται ως Δορκάς, δηλαδή ζαρκάδι. Η Ταβιθά έζησε στα χρόνια των Αποστόλων και αναδείχτηκε παράδειγμα φιλανθρωπίας και διακονίας των ανθρώπων που είχαν ανάγκη.

«Αὐτὴ ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν, ὧν ἐποίει». Έτσι πλέκει το εγκώμιο της Αγίας Ταβιθά ο ευαγγελιστής Λουκάς.

Από τις Πράξεις των Αποστόλων (Θ’ 36-40) πληροφορούμαστε ότι η Δορκάς, ασκούσε το επάγγελμα της υφάντρας, ήταν εξειδικευμένη υφάντρια πού κατασκεύαζε χιτώνες και ιμάτια, τα όποια πωλούσε και από τα έσοδα συντηρούσε φτωχούς, χήρες και ορφανά.

Είχε γίνει χριστιανή και βίωνε την χριστιανική πίστη στην καθημερινή της ζωή. Η καρδιά της ξεχείλιζε από άδολη αγάπη για τους πονεμένους και φτωχούς συμπολίτες της. Γι’ αυτό έραβε νυχθημερόν ενδύματα, τα οποία πωλούσε και τα χρήματα τα έδινε σε όσους είχαν ανάγκη.

Παράλληλα είχε πλαισιωθεί από άλλες χριστιανούς της πόλεως, όπου οργάνωσε μια εκπληκτική φιλανθρωπική δράση. Πλήθος πεινασμένων, χηρών και ορφανών, ήταν αποδέκτες της αγάπης και της φιλανθρωπίας αγίας Ταβιθάς. Όμως ο Θεός οικονόμησε να δεχτεί σκληρή δοκιμασία, για να δοξασθεί το όνομά Του και να γίνει γνωστή η αγία.

Όταν λοιπόν, ο απόστολος Πέτρος, στα πλαίσια της διάδοσης του Ευαγγελίου, έφτασε στη Λύδδα της Παλαιστίνης, συνέβη ν’ ασθενήσει η Δορκάς και να πεθάνει. Και ενώ είχαν ετοιμαστεί όλα για την κηδεία της, έγινε γνωστό ότι ο Πέτρος ήταν στη Λύδδα. Τότε δύο απεσταλμένοι, παρακάλεσαν τον Πέτρο να έλθει στην Ιόππη.

Όταν έφτασε, τον ανέβασαν στο υπερώο, όπου ήταν νεκρή η Δορκάς. Βρήκε ένα μεγάλο πλήθος μέσα και έξω από το σπίτι της, όπου θρηνούσε το χαμό της ευγενούς κόρης. Όσοι είχαν ευεργετηθεί από αυτή έκλαιγαν απαρηγόρητοι, διότι είχαν χάσει το στήριγμά τους.

Συγκινημένος ο Πέτρος, χωρίς να πει τίποτα, έβγαλε όλους έξω, γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά.

Έπειτα είπε:

Ταβιθᾶ ἀνάστηθι.

Και πράγματι, ω του θαύματος. η νεκρή αναστήθηκε! Το πνεύμα επέστρεψε στο σώμα της νεκρής και σηκώθηκε! Αυτό χαροποίησε αφάνταστα τους παρευρισκόμενους, και το γεγονός διαδόθηκε σ’ όλη την Παλαιστίνη με αποτέλεσμα να πιστέψουν πολλοί στον Χριστό, να δοξασθεί το όνομα του Θεού και να μεταστραφούν στο Χριστιανισμό πάρα πολλοί Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες.

Από τότε η Ταβιθά έζησε πολλά χρόνια, γεμάτα αγαθά έργα και ελεημοσύνες, συνεχίζοντας το φιλανθρωπικό της έργο. Ο θάνατος τη βρήκε σε βαθιά γεράματα. Και έτσι η φιλάγαθη αυτή γυναίκα, έφυγε ειρηνικά και με αγαλλίαση διότι την αξίωσε ο Θεός να περάσει τη ζωή της ωφέλιμα γεμάτη πνευματικούς καρπούς.

Η Εκκλησία μας την κατέταξε στους αγίους Της, τιμώντας την μνήμη της στις 25 Οκτωβρίου.

Η αγάπη και η φιλανθρωπία είναι συνώνυμα με τον Χριστιανισμό. Η βάση του χριστιανικού κηρύγματος είναι η αγάπη προς όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τις όποιες ιδιαιτερότητές τους.

Τίποτε δε μπορεί να μπει εμπόδιο στην άσκηση της χριστιανικής αγάπης, ούτε το φύλο του ανθρωπίνου προσώπου, ούτε η φυλή, ούτε η κοινωνική και οικονομική του κατάσταση.

Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, όχι μόνο δίδαξε την αγάπη προς όλους, αλλά και έθεσε ως προϋπόθεση την άσκηση της αγάπης, σε όσους ήθελαν και θέλουν να είναι δικοί Του, «εντολὴν καινὴν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και ὑμεῖς ἀγαπᾶτε αλλήλους. Εν τούτῳ γνώσονται πάντες ότι εμοὶ μαθηταί εστε, εὰν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Κατά Ιωάννη ΙΓ’, 34-35).

Επίσης έδωσε ο Ίδιος το παράδειγμα της αλληλοδιακονίας, πλένοντας τα πόδια των μαθητών Του, πριν το Μυστικό Δείπνο, συμβουλεύοντας τους μαθητές Του «ει ουν εγὼ ένιψα υμών τους πόδας, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, και υμείς οφείλετε αλλήλων νίπτειν τους πόδας. υπόδειγμα γαρ δέδωκα υμίν, ίνα καθὼς εγὼ εποίησα υμίν, και υμείς ποιήτε» (Κατά Ιωάννη ΙΓ’, 13-15).

Μάλιστα η αγάπη αυτή εκτείνεται και στους εχθρούς μας, «αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδὲν απελπίζοντες» (Κατά Λουκά ΙΣΤ’, 35).

Η αγία μας Εκκλησία έκαμε πράξη την εντολή της αγάπης του Χριστού, η Οποία προσφέρει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια απλόχερα την φιλανθρωπία της στον άνθρωπο. Υπέροχες προσωπικότητες της Εκκλησίας μας άσκησαν κατά καιρούς την αγάπη και σφράγισαν με τη δράση τους την ιστορία.

Η εκκλησιαστική μας ιστορία έχει να μας επιδείξει ένα απέραντο φιλανθρωπικό έργο στο διάβα των αιώνων. Χιλιάδες μιμητές της αγίας Ταβιθάς προσέφεραν με αυταπάρνηση τις ανιδιοτελείς τους υπηρεσίες και τα αγαθά τους προς τον πάσχοντα και ενδεή άνθρωπο, ιδιαίτερα σε καιρούς χαλεπούς.

Αλλά και σήμερα, στην εποχή μας, όπου ο λαός μας δοκιμάζεται από την πρωτοφανή οικονομική κρίση, την οποία δημιούργησε η ανθρώπινη απληστία, η Εκκλησία μας με τις χιλιάδες μιμητών της αγίας Ταβιθάς, εθελοντές της αγάπης, τρέφει και περιθάλπει μόνη Αυτή, πληθώρα συνανθρώπους μας, τους οποίους έχει εγκαταλείψει, τόσο η επίσημη Πολιτεία, και οι διάφοροι άλλοι «ανθρωπιστικοί» θεσμοί!

   

 Άγιος Γεώργιος ο Επίσκοπος Αμάστριδος

Tο θείον εν γη και θανών υμνείς Πάτερ, Hμών εκείνο σοις ανυμνούντων λόγοις.

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στην Κρώμνη κοντά στην Αμάστριδα και ήταν γιος ευσεβών γονέων, του Θεοδοσίου και της Μεγέθους. Μετά τις πρώτες του σπουδές στην πατρίδα του, έφυγε στο όρος της Συρίκης (ή Σηρικής) και εκεί αφού βρήκε γέροντα ασκητή διδάχτηκε τα περί της μοναχικής ζωής και από τον ίδιο εκάρη μοναχός και έλαβε το αγγελικό σχήμα.

Μετά τον θάνατο του γέροντα του, ο Γεώργιος πήγε στη Βόνιτσα της Ακαρνανίας και εκεί ασκήτευε.

Μετά την κοίμηση του επισκόπου Αμάστριδος, η Εκκλησία βραβεύοντας τις αρετές και τα χαρίσματά του Γεωργίου, τον έκανε επίσκοπο της πόλης αυτής, την οποία ποίμανε θεοφιλώς και θεαρέστως. Η χειροτονία του Αγίου σε αρχιερέα έγινε στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Άγιος διακόνησε την Εκκλησία, φρόντισε τον ιερό κλήρο και ενδιαφέρθηκε για την προστασία ορφανών και χηρών, τη διατροφή και τη συντήρηση των πτωχών και την απαλλαγή τους από χρέη. Ο Θεός, βλέποντας την οσιακή του πολιτεία, τον αξίωσε και του χαρίσματος της θαυματουργίας.

Ο Γεώργιος είναι και ο ποιητής των Κανόνων.

Απεβίωσε ειρηνικά το 805 μ.Χ., αφού θεάρεστα ποίμανε το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Χριστός.

Η μνήμη του αγίου επαναλαμβάνεται και στις 21 Φεβρουαρίου.

   

  

Αγία Χρυσάνθη

 

 

Η μνήμη της αναφέρεται επιγραμματικά στο «Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον» έκδοση «Αποστολικής Διακονίας» 1956, χωρίς άλλες πληροφορίες. Πουθενά άλλου δεν αναφέρεται η μνήμη της αυτή τη μέρα.

Κάποιες άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι είναι σύζυγος του Αγίου Χρυσάφου, που εορτάζει την ίδια ημέρα.

 

    

 

 

Άγιοι Ουαλλέριος και Χρυσάφιος οι Μάρτυρες

 

Διττοῖς Ἀθληταῖς ἡ τιμωρία ξίφος,
Ἡγουμένοις τρύφημα τὴν Τιμωρίαν.

Οι Άγιοι Ουαλλέριος (ή Oυαλλερίνος) και Χρυσάφιος (ή Xρύσαφος) μαρτύρησαν δια ξίφους.

 

 

 

 

Με πληροφορίες από: ekklisiaonline.gr & saint.gr