Άσε με να κλάψω πάνω σου, Patti. – Κι εγώ κλαίω, Joan, δε με βλέπεις; – Άσε με να θυμηθώ εκείνο το τραγούδι για το Μπαγκλαντές, για τον δολοφονημένο απεργό,για τον έρωτα του Dylan – γεράσαμε, όχι πια έρωτες -, για όλους τους χίπις που έγιναν γιάπις, για το Τείχος που κατέρρευσε και που τότε το γιορτάζαμε, για τους ποιητές που δεν ζουν.. – Και τον Τραμπ, dear Joan! Και τους βομβαρδισμούς στη Συρία. Τους πνιγμένους πρόσφυγες στη Μεσόγειο. Την άνοδο των Ναζί μετά από πολλές – πολλές δεκαετίες. Εμείς ζήσαμε καλά, έντονα, κάναμε λεφτά, λατρευτήκαμε. Δεν είναι λόγοι αυτοί να σταματήσουμε. – Γι’ αυτό συνεχίζουμε να τραγουδάμε και να παίζουμε μουσική. Πάντα και παντού θα υπάρχουν αδικημένοι. Και στα 100, λοιπόν, Patti μου; – Ναι, και στα 100, Joan μου. Σ’ αγαπώ!
Η 77χρονη Τζόαν Μπαέζ και η 72χρονη Πάτι Σμιθ, το 2018 στη Γερμανία.
Κλάψτε κορίτσια(;) για το χρήμα που κάνατε από τους αδικημένους(το σύστημα αμοίβει τους εργάτες του) και για τους αδικημένους. Πάρτε μαζί σας και το Νταλάρα και τους υπόλοιπους αλληλέγγυους, εργατοπατέρες κλπ που ζήσαν καλά κι εσείς καλύτερα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι αλλά ο Νικόλας Άσιμος πέθανε φτωχός και άσημος,όχι πλούσιος και διάσημος όχι πουλώντας βλακείες του τύπου "jesus died for his own sins but not mine",αλλά "ρε μπαγάσα περνάς καλά εκεί πάνω...".
ΑπάντησηΔιαγραφή