Σήμερα 24 Αυγούστου γιορτάζει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

    

 

Σήμερα Δευτέρα 24 Αυγούστου γιορτάζουν: Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ο Νέος Ιερομάρτυρας. Ο Άγιος Ευτυχής ο Ιερομάρτυρας και μαθητής του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου. Η Ανακομιδή και Μετάθεσις των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Διονυσίου του Ζακυνθινού. Ο Όσιος Αριστοκλής ο Αθωνίτης. Ο Όσιος Γεώργιος ο Λιμνιώτης ο Ομολογητής. 

Εορτολόγιο

• Αιτωλία.
• Ευτυχία, Ευτυχούλα, Ευτυχίτσα, Έφη, Ευτύχιος, Ευτύχης.
• Τίτος.

Εὔκοσμος ὤφθης κόσμος, ὦ Κοσμᾶ μάκαρ, Κόσμον λόγοις σοῖς αἵμασι τ᾽ αγλαΐσας.

Ο Άγιος Κοσμάς υπήρξε φωτοφόρος απόστολος του Ευαγγελίου, στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Η Εκκλησία του Χριστού, για να τιμήσει τον αγώνα και την προσφορά του, τον ονόμασε Ισαπόστολο.

Ο Άγιος Κοσμάς γεννήθηκε στο χωριό Ταξιάρχης της επαρχίας Αποκούρου που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μεγάλο Δένδρο Ναυπακτίας, το 1714 μ.Χ., από γονείς ευσεβείς, που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Είκοσι χρονών μετέβη στο Άγιο Όρος, για να σπουδάσει στο εκεί νεοσύστατο σχολείο του Βατοπεδίου. Ο Άγιος Κοσμάς, ονομαζόταν αρχικά Κωνσταντίνος και μετά την αποφοίτησή του, πήγε στη Μονή Φιλόθεου, όπου έγινε μοναχός (1759 μ.Χ.) και κατόπιν Ιερομόναχος και έλαβε το όνομα Κοσμάς.

Ο Άγιος γνωρίζοντας ότι το Έθνος κινδύνευε, δεν ησύχαζε και φλεγόταν νύχτα-μέρα από τον πόθο να βγει και να διδάξει στους σκλαβωμένους Έλληνες τα Άγια Γράμματα. Όμως, θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό και αδύνατο να επωμισθεί τέτοιο φορτίο.

Με θεία αποκάλυψη, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον αδελφό του Χρύσανθο, που ήταν δάσκαλος. Αυτός του έκανε μερικά μαθήματα ρητορικής, που θα βοηθούσαν τον Κοσμά στο κήρυγμα. Έπειτα, αφού πήρε την άδεια του Πατριάρχη Σεραφείμ, όργωσε στην κυριολεξία την Ελλάδα, διδάσκοντας στους «ραγιάδες» το λόγο του Θεού.

Έτσι, ο Άγιος Κοσμάς, αρχικά κήρυξε στην Κωνσταντινούπολη και στην συνέχεια μετέβη στην Αιτωλοακαρνανία. Με νέα άδεια περιήλθε τα Δωδεκάνησα και το Άγιο Όρος.

Ακολούθως περιόδευσε στην Θεσσαλονίκη, Βέροια, σε ολόκληρη την Μακεδονία, έφθασε στην Χειμάρα, επέστρεψε στην Νότιο Ήπειρο και από εκεί κατέληξε στη Λευκάδα και την Κεφαλληνία. Πήγε ακόμη στη Ζάκυνθο, Κέρκυρα και ξανά στην Βόρειο Ήπειρο.

Απ’ οπού περνούσε, έκτιζε σχολεία, εκκλησίες, και πλήθος λαού συνέρεε και «ρουφούσε» το «νέκταρ» της αγίας διδασκαλίας του.

Τελικά, ο φθόνος των Εβραίων, σε συνεργασία με τους Τούρκους, είχε σαν αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του Αγίου στο Κολικόντασι, στα χώματα της Βορείου Ηπείρου το 1779 μ.Χ. Το λείψανό του το έριξαν στα νερά του ποταμού Άψου.

Παρά την πέτρα που του είχαν δέσει στον λαιμό, το λείψανο επέπλεε. Βρέθηκε από τον ιερέα Μάρκο κι ενταφιάσθηκε στη μονή της Θεοτόκου Αρδονίτσας Β. Ηπείρου, όπου και ανευρέθη.

Η κανονική πράξη της αναγνωρίσεώς του ως αγίου έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 20 Απριλίου 1961 μ.Χ. Ακολουθία και βίο του έγραψαν ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Σαπφείριος Χριστοδουλίδης, ο Θωμάς Πασχίδης και ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Πολλοί νεώτεροι συγγραφείς ασχολήθηκαν με τον βίο και το έργο του μεγάλoυ αγίου. Πλήθος εικόνων, χαλκογραφιών, ζωγραφιών και σχεδίων φανερώνουν την τιμή και την ευγνωμοσύνη του Γένους για τον λαμπρό αστέρα του Αγίου Όρους.

Τα λόγια του ήταν προφητικά, γεμάτα θεία χάρη και απλότητα. Κάποτε είπε στους κατοίκους κάποιου χωριού:

«Ήρθα στο χωριό σας και σας κήρυξα. Δίκαιο είναι λοιπόν να με πληρώσετε για τον κόπο μου. Με χρήματα μήπως; Τι να τα κάνω; Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας, για να κερδίσετε την αιώνια ζωή».

Δείτε στο βίντεο παρακάτω για τον συγκλονιστικό βίο, την κήρυξη του Ευαγγελίου, τις διδασκαλίες σε όλη την Ελλάδα, το μαρτύριο, το Απολυτίκιο και τα Μεγαλυνάρια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Aπολυτίκιο Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Ήχος α’. Τὸν ταφον σου Σωτὴρ.

Τὸν μέγαν ἀθλητήν, ὀρθοδόξων τὸ κλέος, Χριστοῦ τὸν μιμητὴν καὶ διδάσκαλον θεῖον, Κοσμᾶν τὸν ἰσαπόστολον, Αἰτωλίας ἀγλάϊσμα, τὸν παιδεύσαντα τὸ δοῦλον Γένος ἐνθέως καὶ συντρέξαντα εἰς τὴν ἀνάστασιν τούτου ἐν ὕμνοις τιμήσωμεν.

Κόσμον φέρων θεῖον τῶν ἀρετῶν καὶ τοῦ μαρτυρίου τὸ διάδημα τὸ σεπτόν, κόσμησον εὐχαῖς σου ἀεὶ τὴν ᾿Εκκλησίαν καὶ σὺν παντὶ τῷ κόσμῳ, Κοσμᾶ μέγιστε.

   

 Άγιος Ευτυχής ο Ιερομάρτυρας και μαθητής του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου

Kαν ουκ επ’ άθλοις Eυτυχής αποπνέη, Ήθλησε και βραβείον αθλητού λάβη. Eικάδι Eυτυχέ’ αμφεκάλυψε λίθος γε τετάρτη.

Ο Άγιος Ευτυχής έζησε τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Γεννήθηκε στη Σεβαστή της Κιλικίας κατά τον Συναξαριστή ή της Λυδίας κατ’ άλλους από ειδωλολάτρες γονείς και ήταν μαθητής του Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου και του Αποστόλου Παύλου.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, θέλοντας να δείξει τον άνθρωπο που έχει αληθινά πνεύμα Θεού, είπε:

«Παν πνεύμα ό ομολογεί Ιησούν Χριστόν εν σαρκί έληλυθότα, εκ του Θεού εστί» (Α’ Επιστολή Ιωάννου, Δ’, 2).

Δηλαδή, κάθε άνθρωπος που παρουσιάζεται με χάρισμα Πνεύματος, αν ομολογεί όχι μόνο με λόγια αλλά και με έργα ότι ο Ιησούς Χριστός πράγματι σαρκώθηκε και έζησε σαν άνθρωπος φέροντας την ανθρώπινη φύση, αυτός ο άνθρωπος είναι από το Θεό.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο Άγιος Ευτυχής. Σαν γνήσιος μαθητής του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή, απέδειξε περίτρανα στη ζωή του ότι είναι πραγματικά άνθρωπος του Θεού.

Στη διάρκεια της ζωής του υπερασπίστηκε με θέρμη τους αδύνατους και πολέμησε με πάθος τη λατρεία των ψευδεπίγραφων θεών.

Κήρυξε με ανδρεία το Ευαγγέλιο, γκρέμισε πολλούς ναούς ειδώλων, υπέμεινε δαρμούς και κακοπάθησε πολλά χρόνια δέσμιος μέσα στη φυλακή. Κατόπιν τον έριξαν στη φωτιά και μετά στα πεινασμένα θηρία.

Επειδή, όμως, ένα από τα θηρία μίλησε με ανθρώπινη φωνή, αλλά και επειδή στη συνέχεια έμεινε αβλαβής από τα υπόλοιπα μαρτύρια, όλοι εξεπλάγησαν. Εξαιτίας, λοιπόν, αυτών των θαυμάτων, τον άφησαν ελεύθερο να γυρίσει στην πατρίδα του Σεβαστή, όπου ειρηνικά παρέδωσε στον Κύριο το πνεύμα του.

Η μνήμη του Αγίου Ευτύχη, επαναλαμβάνεται και στις 30 Μαΐου.

Δείτε στο βίντεο παρακάτω για τον βίο, την κήρυξη του Ευαγγελίου, τη σύλληψη, το βασανιστήριο, τα θαύματα και το Απολυτίκιο του Αγίου Ευτυχούς.

Ιερός Ναός Αγίου Ευτυχούς

Ο βυζαντινός ναός του Αγίου Ευτυχούς (Ευτυχίου) στα Τσισκιανά Σελίνου χρονολογείται στις αρχές του 15ου αιώνα. Είναι κατάγραφος από τοιχογραφίες και περιβάλλεται από ένα πέπλο μυστηρίου και παραδόσεων.

Για την παρουσία του Αγίου στο Σέλινο και το ναό του, μεταξύ άλλων, από γενιά σε γενιά έφτασε μέχρι τις μέρες μας η παρακάτω διήγηση:

Ο Άγιος εμφανίστηκε στο χωριό μια φθινοπωρινή μέρα με το γαϊδουράκι του ως ζητιάνος. Ζητά από τους ανθρώπους να τον φιλοξενήσουν, μα εκείνοι από φόβο ή από θεία επιταγή αρνούνται.

Ο ζητιάνος μένει έξω και ξαπλώνει για να κοιμηθεί στη ρίζα ενός γέρικου δέντρου. Τη νύχτα ξεσπά άγρια μπόρα, αστραπές, βροντές, αέρας, βροχή. Ο Θεός βάλθηκε να πάρει τον κόσμο.

Σαν ξημέρωσε μια γριούλα βγάζει, για να βοσκήσει, τα πρόβατά της. Προχωρά μέσα στα χωράφια.

Ξάφνου κάτω από ένα πλάτανο, βλέπει τον ζητιάνο να κοιμάται ολόστεγνος, αυτός και ο τόπος γύρω του. Μπροστά στο θάμα τούτο, φοβάται, πισωγυρίζει, κοντοσιμώνει, κάνει να μιλήσει, μα πάλι κάνει βήματα πίσω να φύγει.

Τότε ακούει τη φωνή του:

«Μη φοβάσαι, καλά είμαι, δεν βράχηκα. Έλα, πλησίασε, ακούμπησε τα ρούχα, το χώμα. Στεγνά είναι όλα».

«Δεν μπορεί», ψελλίζει τρομαγμένη η γερόντισσα. «Όλη νύχτα βρέχει. Χάλασε ο κόσμος. Το ρυάκι τρέχει, η γη είναι παντού βρεγμένη. Δεν μπορεί, σίγουρα βράχηκες, κρυώνεις, δεν κοιμήθηκες. Φταίμε εμείς, συγγνώμη που δεν σε δεχτήκαμε να κοιμηθείς στο σπίτι μας».

Ανασηκώνεται ο ζητιάνος, μια θεϊκή λάμψη λούζει το πρόσωπό του.

«Μη φοβάσαι. Είμαι ο Άγιος Ευτυχής. Έτσι έπρεπε να γίνει, γιατί ‘ναι θέλημα Θεού να κτίσετε εδώ το σπίτι μου, την εκκλησιά μου».

Τούτα ήταν τα λόγια του Αγίου που μόλις πρόλαβε να ακούσει η γριούλα και ο Άγιος με το γαϊδουράκι του χάθηκε από μπροστά της.

Σταυροκοπιέται η γιαγιά. Τα πόδια τρέμουν, δεν αντέχουν το βάρος τούτης της αναπάντεχης θείας παρουσίας. Λυγίζει, γονατίζει, στο στεγνό χώμα του Αγίου. Η καρδιά πάει να σπάσει. Μεγάλη είναι η χάρη, το θαύμα που αξιώθηκε να δει.

Σταυροκοπιέται, σηκώνεται, δένει γρήγορα τα πρόβατά της και τρέχει τρομαγμένη και χαρούμενη συνάμα στο χωριό. Γυρίζει πόρτα – πόρτα, διηγείται όσα είδε, όσα άκουσε απ’ το ζητιάνο, τον άγιο, το θαύμα το πρώτο στον τόπο.

Στα επόμενα χρόνια, μετά από αυτό το θαύμα, χτίστηκε ναός του Αγίου δίπλα από τον πλάτανο που ξάπλωσε να ξαποστάσει. Στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, άγνωστο πώς καλύφθηκε σε μεγάλο μέρος του από μπάζα, τα οποία απομακρύνθηκαν στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα από «Σκαρπαθιώτες» οπότε και ανακαινίσθηκε.

Αδιάψευστη μαρτυρία το διακοσμητικό θύρωμα του ιερού όπου υπάρχει η χρονολογία 1908. Από το 1960 έως το 1970 έγιναν διάφορες αποσπασματικές παρεμβάσεις, (καμπαναριό, και βοηθητικά κτίσματα) με κύριο σκοπό να καλύψουν τις ανάγκες της ημέρας της γιορτής.

Οι παρεμβάσεις αυτές με το πέρασμα του χρόνου φάνηκε ότι αφενός ήταν μη λειτουργικές και αφετέρου, και το κυριότερο, ότι αλλοίωναν τη φυσιογνωμία του περιβάλλοντος χώρου, ενώ ο ίδιος ο ναός, το ιστορικό και θρησκευτικό μνημείο, χάνονταν από τους δυσανάλογους και ακαλαίσθητους όγκους που τον περιέβαλλαν.

Η διαπίστωση αυτή οδήγησε στην ανάγκη ολοκληρωμένης παρέμβασης με στόχο την ανάδειξη του ναού και την εναρμόνιση των βοηθητικών χώρων με το φυσικό περιβάλλον.

Έτσι αφού ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες ξεκίνησαν το 2011 οι εργασίες ανάπλασης.

Aπολυτίκιο Αγίου Ευτυχούς

Ήχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς φοιτητὴς τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων, τῆς εὐσέβειας ὑποφήτης ἐδείχθης, καὶ τὴν τοῦ Λόγου σάρκωσιν ἐκήρυξας τρανῶς, ὅθεν ἐνδιέπρεψας, μαρτυρίου τοὶς πόνοις, θαύμασι τῆς πίστεως, βεβαιώσας τὸν λόγον. Ἱερομάρτυς Πάτερ Εὐτυχές, Χριστὸν δυσώπει, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Καὶ τρόπων μέτοχος, καὶ θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διὰ τοῦτο τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καὶ τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος, Ἱερομάρτυς Εὐτυχές· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

    

Όσιος Αριστοκλής ο Αθωνίτης 

Ο Όσιος Αριστοκλής, κατά κόσμον Αλέξιος του Αλεξίου Αμβρόσιφ γεννήθηκε το 1846 μ.Χ. στο Ορενμπούργκ των Ουραλίων. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, το 1876 μ.Χ., αναχώρησε για το Άγιον Όρος του Άθω, και εισήλθε στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος.

Στις 12 Μαρτίου 1880 μ.Χ. εκάρη μοναχός κι έλαβε τ’ όνομα Αριστοκλής. Το 1884 μ.Χ. χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και το 1886 μ.Χ. εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός. Το 1887 μ.Χ. απεστάλη στο μετόχι της μονής του στη Μόσχα, όπου εφάνη νέος κτήτορας και υπήρξε πνευματικός πατέρας πολλών ψυχών.

Η παραμονή του στο μετόχι από το 1891 – 1894 μ.Χ. δημιούργησε γύρω του ένα σπουδαίο πνευματικό έργο. Από το 1895 – 1909 μ.Χ. επέστρεψε στη μονή του. Από το 1909 – 1918 μ.Χ. μετέβη και παρέμεινε πάλι στο μετόχι της Μόσχας.

Τον κοσμούσαν τα χαρίσματα της προοράσεως και της θαυματουργίας, με τα οποία βοήθησε πολλές ψυχές. Η θυσιαστική του αγάπη και η ελεήμων καρδία μαλάκωνε και τις πιο πέτρινες καρδιές. Πλήθος αναγκεμένου κόσμου βρήκε πλησίον του τη σωτηρία του. Δίκαια ονομάσθηκε ο Γέροντας της Μόσχας.

Η μακαρία κοίμησή του συνέβη στις 24 Αυγούστου 1918 μ.Χ. στο κελλί του, του μετοχίου του Αγίου Παντελεήμονος. Έκανε τρεις φορές τον σταυρό του, βλέποντας την εικόνα της Γοργοϋπηκόου, την οποία ιδιαίτερα είχε σε ευλάβεια και στην οποία είχε κτίσει ναό, και παρέδωσε ήσυχα το πνεύμα του στον Πλάστη του.

Το σώμα του ετάφη κάτω από τον ναό της Γοργοϋπηκόου. Το 1923 μ.Χ., για να μη βεβηλωθεί από τους άθεους, μεταφέρθηκε στη μονή του Οσίου Δανιήλ, όπως το είχε προείπει ο όσιος Αριστοκλής. Το 2001 μ.Χ. το Πατριαρχείο Μόσχας τον κατέταξε στο Ρωσικό Αγιολόγιο.

Το 2004 μ.Χ. έγινε η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του και μεταφέρθηκαν στο ναό του μετοχίου, όπου συνεχίζουν να θαυματουργούν και να ευωδιάζουν.

 Δείτε στο βίντεο παρακάτω για τον συγκλονιστικό βίο, τη μοναστική άσκηση, τα χαρίσματα της προοράσεως και της θαυματουργίας, την κοίμηση και τα Ιερά λείψανα που θαυματουργούν και ευωδιάζουν του Οσίου Αριστοκλέους του Αθωνίτου. 

   

Όσιος Γεώργιος ο Λιμνιώτης ο Ομολογητής 

Κοινῷ τελευτῶν Γεώργιος τῷ τέλει, Σημεῖον ἄθλου ῥῖνα τμηθεῖσαν φέρει.

Ο Όσιος Γεώργιος από μικρό παιδί αγάπησε τη μοναχική ζωή και όταν ενηλικιώθηκε έγινε μοναχός και ασκήτευε στον Όλυμπο (της Βιθυνίας).

Στα χρόνια του εικονομάχου βασιλιά Λέοντα του Ισαύρου (716 μ.Χ.), ο Γεώργιος αγωνίστηκε για την Ορθοδοξία και έκανε δριμύτατες παρατηρήσεις στον ασεβή βασιλιά. Τότε υπέστη απ’ αυτόν πολλά βάσανα και μάλιστα σε ηλικία 95 χρονών.

Στο τέλος του έκοψαν τη μύτη, έκαψαν το κεφάλι του και έτσι παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό.

 Πηγή: ekklisiaonline.gr