Το Νερό, παράγοντας Υγείας και Διατροφής και η εκκωφαντική αποσιώπηση της Ελληνικής παρουσίας

(Επιστήμη, διατροφή και γεωπολιτισμικές σιωπές σε ένα σεμινάριο που ανατρέπει τις
βεβαιότητες για το φυσικό μεταλλικό νερό)
Μανώλης Κοζαδίνος, γιατρός πιστοποιημένος στην ιατρική υδρολογία και
κλιματολογία
Ανταπόκριση – Αθήνα, 17 Ιουνίου 2026
Εισαγωγή

Σε μια εποχή όπου το φυσικό μεταλλικό νερό έχει πάψει προ πολλού να θεωρείται
απλό καταναλωτικό αγαθό, αλλά αναδύεται ως αντικείμενο επιστημονικής,
διατροφικής και ακόμη και «γευσιγνωστικής» ανάλυσης, το διαδικτυακό σεμινάριο της
17ης Ιουνίου ήρθε να επιβεβαιώσει μια νέα πραγματικότητα: το νερό δεν είναι
ουδέτερο.
Και ίσως, όπως υπονοήθηκε από τον κεντρικό ομιλητή Dr. Schrod της Doemens
Academy, δεν υπήρξε ποτέ.
Η Δομη της Νεας «Επιστημης του Νερου»
Το σεμινάριο εντάχθηκε στο διεθνές πρόγραμμα εκπαίδευσης Water Sommelier της
Doemens Academy, ενός θεσμού που έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο σημείο αναφοράς
για την ανάλυση της φυσικοχημικής ταυτότητας των υδάτων, με την ουσιαστική
συνδρομή της Balneological Association of Northern America (BANA)
Ο Dr. Schrod παρουσίασε το νερό ως ενεργό διατροφικό παράγοντα, με ρόλο που
εκτείνεται από τη ρύθμιση του μεταβολισμού έως τη φυσική απόδοση στην άσκηση,
μετατοπίζοντας τη συζήτηση από το «τι πίνουμε» στο «τι σημαίνει αυτό που
πίνουμε».
Η Γερμανία παρουσιάστηκε ως εργαστήριο αυτής της προσέγγισης:
128,8 λίτρα κατά κεφαλήν κατανάλωση (2025), περίπου 200 εμφιαλωτήρια και μια
εντυπωσιακή διαφοροποίηση υδάτων που αντικατοπτρίζει, όπως ειπώθηκε, μια
«υδρολογική πολυφωνία».

Το Νερό ως Διατροφή – Όχι ως Υγρό
Στην καρδιά της ομιλίας βρέθηκαν τα ανόργανα στοιχεία:
Νάτριο: ρυθμιστής υγρών και πίεσης
Ασβέστιο: δομικός λίθος του σκελετού
Μαγνήσιο: νευρομυϊκή ισορροπία και μεταβολισμός γλυκόζης
Διττανθρακικά: ρύθμιση οξεοβασικής ισορροπίας

Το νερό παρουσιάστηκε όχι ως απλό φορέας ενυδάτωσης, αλλά ως φορέας
βιοχημικών πληροφοριών.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στον ρόλο των διττανθρακικών στην καθυστέρηση της
γαλακτικής οξέωσης και στη βελτίωση της αθλητικής απόδοσης — μια διάσταση που
μετατρέπει το νερό σε παράγοντα φυσιολογικής παρέμβασης.
Η Διαμάχη για το «Αλκαλικό Νερό»
Ο Dr. Schrod άσκησε σαφή κριτική στην εμπορική χρήση του όρου «αλκαλικό νερό»,
υπογραμμίζοντας ότι το pH από μόνο του δεν συνιστά λειτουργική ιδιότητα.
Η πραγματική ρυθμιστική ικανότητα, όπως τόνισε, ανήκει στα διττανθρακικά και τα
ανθρακικά ιόντα — ένα σημείο που μεταφέρει τη συζήτηση από το marketing στη
χημεία.
Το Νερό σε όλες τις Ηλικίες
Η παρουσίαση κατέληξε σε μια σχεδόν ανθρωπολογική διάσταση: το νερό ως
στοιχείο που διαφοροποιείται ανάλογα με τη φάση ζωής.
Βρέφη, αθλητές, ενήλικες και ηλικιωμένοι δεν έχουν απλώς διαφορετικές ανάγκες —
έχουν διαφορετικά «υδατικά προφίλ», σύμφωνα με την προσέγγιση που
αναπτύχθηκε.
Η σκανδαλώδης αποσιώπηση του Ελληνικού Υδρολογικού Πλούτου
Κι όμως, μέσα σε αυτό το πυκνό διεθνές επιστημονικό αφήγημα, μια χώρα λείπει
σχεδόν συστηματικά: η Ελλάδα.
Παρότι παρουσιάστηκαν εκτενώς υδάτινα παραδείγματα από διάφορες ευρωπαϊκές
και βαλκανικές χώρες — ακόμη και από τη Βόρεια Μακεδονία — ο ελληνικός χώρος
δεν εμφανίστηκε πουθενά στις συγκριτικές αναφορές.
Εντούτοις ο υδρολογικός πλούτος της Ελλάδας είναι συγκρίσιμης κλίμακας με εκείνον
χωρών που έχουν πολλαπλάσια έκταση όπως η Γερμανία ή οι ΗΠΑ: δεκάδες πηγές
πόσιμου μεταλλικού νερού, δεκάδες εμφιαλωτήρια.
Και φυσικά, η χώρα μας είναι ο τόπος που γέννησε και έθρεψε την Ιπποκράτειο
παράδοση, θεμέλιο της ιατρικής υδρολογίας και γενικότερα της Δυτικής Ιατρικής.
Η απουσία αυτή δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο σε επιστημονική αβλεψία. Αντανακλά,
σύμφωνα με την κριτική που διατυπώθηκε στο πλαίσιο του σεμιναρίου, δύο
παράλληλες πραγματικότητες:
Αφενός, τη διαχρονική περιορισμένη διεθνή ορατότητα της Ελλάδας σε εξειδικευμένα
επιστημονικά πεδία,
Αφετέρου, τον αδύναμο και ασυνεπή τρόπο με τον οποίο προβάλλεται ο ελληνικός
θερμαλισμός και η ελληνική υδρολογική γνώση.
Από το Λουτράκι στη Σιωπή
Η Ελλάδα διαθέτει ιστορικό βάθος στον τομέα της εμφιάλωσης φυσικού μεταλλικού
νερού.

Το πρώτο οργανωμένο εμφιαλωτήριο, το Καραντάνη στο Λουτράκι, ιδρύθηκε το 1907,
σηματοδοτώντας την απαρχή μιας βιομηχανικής παράδοσης που, ωστόσο, δεν
απέκτησε τη συνέχεια που θα αναμενόταν.
Μετά την ιδιωτικοποίησή του και την εξαγορά του από την Τρία Έψιλον, το
εμφιαλωτήριο διέκοψε τη λειτουργία του λίγους μόλις μήνες αργότερα — μια εξέλιξη
που συχνά αναφέρεται ως ενδεικτική της δυσκολίας διατήρησης ιστορικών
παραγωγικών δομών.
Ένα Ανοιχτό Ερώτημα
Το σεμινάριο της Doemens Academy ανέδειξε τελικά κάτι περισσότερο από
επιστημονικές κατηγοριοποιήσεις.
Ανέδειξε ένα ερώτημα ισχύος, παρουσίας και αφήγησης:
ποιος ορίζει τι είναι «ποιοτικό νερό» και ποιος εμφανίζεται στον χάρτη των
δεδομένων;
Σε αυτό το πλαίσιο, το νερό παύει να είναι απλώς αντικείμενο μελέτης. Γίνεται
καθρέφτης επιστημονικής παρουσίας, βιομηχανικής στρατηγικής και πολιτισμικής
προβολής.
Και ίσως γι’ αυτό, η πιο χαρακτηριστική φράση της εκδήλωσης δεν ήταν τεχνική, αλλά
σχεδόν υπαρξιακή:
Το νερό είναι κάτι πολύ περισσότερο από H₂O.