Το «παραμύθι των 100 δισ.» με την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα

   

Μεταξύ Νοεμβρίου 2014 και Φεβρουαρίου 2015, πριν καν ορκιστεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, οι καταθέσεις είχαν ήδη μειωθεί κατά 24 δισ. ευρώ από 164,3 δισ. στα 140,5 δισ. Η κινδυνολογία είχε αρχίσει πολύ πριν και βέβαια δεν το λένε ποτέ.

 Γράφει η Ιωάννα Λιούτα

Επέστρεψε ο Αλέξης Τσίπρας και επανέφερε το αγαπημένο της παραμύθι η κυβέρνηση , ο ΣΥΡΙΖΑ «κόστισε 100 δισεκατομμύρια». Ή μήπως 200; Ακόμα δεν έχουν αποφασίσει. Κι αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα.

Πρώτα τα γεγονότα, μετά τα «παραμύθια»

Όταν ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος ( Ρέγκλινγκ) λέει «100 δισ.» και ένας άλλος (Βίζερ) λέει «200 δισ.», και κανείς τους δεν συμφωνεί μεταξύ τους, μάλλον δεν μιλάμε για ανάλυση. Μιλάμε για πολιτικές κοτσάνες στολισμένες με αριθμούς.

Το «κόστος» του ΣΥΡΙΖΑ υπολογίζεται πάντα σε δισεκατομμύρια. Ποτέ όμως δεν εξηγείται πού ακριβώς πήγαν τα λεφτά. Ας το κάνουμε εμείς.

Το 3ο Μνημόνιο ήταν δανειακή σύμβαση ύψους 86 δισ. ευρώ. Εξ αυτών, τελικά αξιοποιήθηκαν λιγότερο από τα μισά. Αλλά ακόμα και τα 86 δισ. δεν ήταν «νέες σπατάλες» του ΣΥΡΙΖΑ. Ας δούμε πού πήγε αυτό το ποσό:

• 35,9 δισ. ήταν χρεολύσια για χρέη προηγούμενων κυβερνήσεων. Ούτε ένα ευρώ δεν «έφτιαξε» ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά τα κληρονόμησε.

• 17,8 δισ. ήταν πληρωμές τόκων. Και αυτό, κεφάλαιο που αφορά το χρέος δεκαετιών.

• 5 δισ. ήταν η ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών αντί για τα 25 δισ. που προέβλεπε το αρχικό σχέδιο, δηλαδή εξοικονόμηση 20 δισ.

• 7,3 δισ. ήταν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου, εκ των οποίων περίπου 3 με 4 δισ. τα είχε αφήσει η προηγούμενη κυβέρνηση ανεξόφλητα από το τέλος του 2014 , παρά τη ρητή υποχρέωση που είχε αναλάβει στο 2ο Μνημόνιο να τα μηδενίσει.

Σύνολο: 66 από τα 86 δισ. αφορούσαν αποκλειστικά παλιές υποχρεώσεις. Οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν εκλεγόταν το 2015 , Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ ή το κόμμα της γειτονιάς σας ,θα χρειαζόταν ακριβώς τα ίδια χρήματα για τις ίδιες πληρωμές.

Δεν αναφέρουν

Μεταξύ Νοεμβρίου 2014 και Φεβρουαρίου 2015, πριν καν ορκιστεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, οι καταθέσεις είχαν ήδη μειωθεί κατά 24 δισ. ευρώ από 164,3 δισ. στα 140,5 δισ. Η κινδυνολογία είχε αρχίσει πολύ πριν και βέβαια δεν το λένε ποτέ.

Επίσης δεν λένε ότι οι στόχοι πρωτογενών πλεονασμάτων μειώθηκαν από 7,5% στο 0,25%, αποτρέποντας πρόσθετα μέτρα 12,5 δισ. ευρώ , με θετική επίπτωση 20 δισ. στο ΑΕΠ μέσω πολλαπλασιαστών.

Και δεν λένε ότι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης χρέους (στοιχεία ESM) αποτιμώνται σε 55 δισ. ευρώ σε παρούσα αξία και θα μειώσουν τον λόγο χρέους/ΑΕΠ κατά 25 ποσοστιαίες μονάδες έως το 2060.

Αν λοιπόν θέλουμε να κάνουμε αριθμητική έχουμε 20 δισ. (πλεονάσματα) + 55 δισ. (ελάφρυνση χρέους) = 75 δισ. ευρώ οφέλους. Ποιος θέλει να αναφέρει αυτούς τους αριθμούς;

ΔΝΤ

Λένε: «Το ΔΝΤ έδειξε διαφορά 54 δισ. ευρώ στις αναλύσεις βιωσιμότητας μεταξύ τέλους 2014 και Ιουλίου 2015!»

Δύο παρατηρήσεις γι αυτό :

Πρώτον, οι αναλύσεις βιωσιμότητας του ΔΝΤ δεν είναι Ευαγγέλιο αλλάζουν διαρκώς ανάλογα με τις παραδοχές τους. Το 2014 προέβλεπαν μακροχρόνια πρωτογενή πλεονάσματα άνω του 4% , αριθμοί που ούτε η Γερμανία δεν πετυχαίνει σταθερά. Μιλάμε για ασκήσεις επί χάρτου.

Δεύτερον, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συμφώνησε ποτέ με τις συγκεκριμένες αναλύσεις βιωσιμότητας του ΔΝΤ. Αν λοιπόν επικαλείστε το ΔΝΤ για να χτυπήσετε τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να εξηγήσετε γιατί οι ευρωπαίοι εταίροι σας τον αγνόησαν.

Το ποσό αλλάζει γιατί δεν υπάρχει 100 δισ. ή 200 δισ.;

Πώς προέκυψαν αυτοί οι αριθμοί. Ο Ρέγκλινγκ αναφερόταν κατά βάση στη χρηματοδότηση του 3ου Μνημονίου ως «κόστος». Ο Βίζερ πήρε αυτόν τον αριθμό και τον διπλασίασε, προσθέτοντας μέσα την οικονομική συρρίκνωση, τη δυσπιστία επενδυτών και τα πλήγματα στις τράπεζες , ένα σύνολο που κανείς δεν έχει υπολογίσει με επιστημονική αυστηρότητα. Οι «πιο ευφάνταστοι» στην Ελλάδα πάνε ακόμα παραπέρα. Αθροίζουν τη δανειακή σύμβαση, την ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών και τις έμμεσες απώλειες ΑΕΠ, για να βγάλουν ένα ακόμα πιο εντυπωσιακό νούμερο.

Αν ήταν πραγματικό, τεκμηριωμένο ποσό, θα υπήρχε ένας αριθμός, σταθερός, επαληθεύσιμος, με ανάλυση. Αντ' αυτού, δεν υπάρχει καμία επίσημη μελέτη , ούτε από την Τράπεζα της Ελλάδας, ούτε από τον ESM, ούτε από το ΔΝΤ , που να τεκμηριώνει αυτές τις εκτιμήσεις. Κι αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Ούτε τυχαία αναζωπυρώνεται κάθε φορά που ο Τσίπρας εμφανίζεται στο πολιτικό προσκήνιο.

Ας εφαρμόσουμε την ίδια μεθοδολογία και στα προηγούμενα μνημόνια. Αν υπολογίσουμε με τον ίδιο αντιεπιστημονικό τρόπο το «κόστος διαπραγμάτευσης» ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για την περίοδο των δύο πρώτων μνημονίων, το νούμερο ξεπερνά τα 500 δισεκατομμύρια ευρώ!!!!

500 δις!! Κανείς δεν το λέει αυτό, βέβαια. Γιατί τότε γίνεται φανερό ότι η μέθοδος δεν είναι ανάλυση αλλά είναι εργαλείο λάσπης. Από ποιους ; από αυτούς που χρεοκόπησαν την χώρα,που καταχρέωσαν γενεές ολόκληρες που διέλυσαν ζωές,οικογένειες και μέλλον.

Φτάνει με το παραμύθι

Η παραπληροφόρηση και η λάσπη στην πολιτική δεν είναι νέα φαινόμενα. Αλλά όταν επαναλαμβάνονται συστηματικά, με αριθμούς που αλλάζουν κατά 100 δισ. ανάλογα με τον ομιλητή και την περίσταση, δεν είναι απλώς ανακρίβεια. Είναι πρόθεση.

(Η Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και οικονομική αναλύτρια) 

Δημοσιεύθηκε στο: dnews.gr