κρατουμενος στα χρονια της χουντας
Ανέστης Αναστασιάδης πρώην πολιτικός κρατούμενος στα χρόνια της χούντας στην ασφάλεια
Θεσσαλονίκης στις φυλακές της Αίγινας και Επταπύργιο. ,1967 -1974
Ξανα μας ήρθε ημέρα της 21η του Απρίλη και εμείς που ζούμε ακόμη θυμίζουμε την ζωή μας στις
φυλακές και στις ασφάλειες της χούντας που όλοι ήταν κτήνη και όχι άνθρωποι
Θυμάμαι την μεγάλη Παρασκευή που ψέλναμε οι πολιτικοί κρατούμενοι τόν ύμνο της λευτεριάς ο τις
παράφροσύνης και πότε θα κάνει ξεστέρια.
Θυμάμαι όλα εκείνα τα παιδιά που ζήσαμε στις φυλακές της Αίγινας και Επταπύργιο που κάθε μέρα
περιμένουμε την μεγάλη είδηση ποτέ θα πέσει η χούντα και όμως δεν έπεφτε.
Στην Αίγινα που ο κόσμος περνούσε από έξω από τις φυλακές εμείς μέσα τραγουδούσαμε το πότε θα
κάνει ξαστεριά και το άλλο ήταν η αγωνία όλων να έχουμε ένα επισκεπτήριο για να μάθουμε ένα χαπερι
ποιος ζει και ποιος από τους συγγενείς μας πέθαναν . Όπως εγώ έμαθα ότι έφυγαν από την ζωή η αδελφή
του πατέρα μου και ο αδελφός της μητέρας μου Αναστάσιο Γαβριηλίδης ο μεγάλος πολιτικός της εποχής
και φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου και Σοφοκλή Βενιζέλου
Θυμάμαι τον πατέρα μου όταν ήρθε να με δει στην Αίγινα του είπα μην στεναχωριέσαι και η απάντηση
ήταν αν γίνεις πατέρας τότε θα καταλάβεις
Το άλλο τραγικό της φυλακής ήταν ένα γράμμα να μας έρθει και πολύ μαθαίνει ότι αν η γυναίκα του δεν
άντεξε και χωρίζει όπως και οι φιλινάδες που τους ξέχασαν αυτό ήταν το χειρότερο για έναν
φυλακισμένο
Ένας ποινικός κρατούμενος μου είχε πει αν είσαι εδώ στις φυλακές και στα μπουτρούμια σε ξεχνάνε όλοι
ακόμη και η μάνα σου και έκλαιγε συχνά.
Στο δικό μου κελί στην Αίγινα θυμάμαι τον Παύλο τον Ζάνα που έκανε μαθήματα στα αγγλικά
μετάφραση βιβλίο του μπρουστ
. Τον ανδρέας Αρχοντάκης ο γιατρός μας από την Κρήτη που και αυτός έκανε μετάφραση ενός ιατρικού
βιβλίου . τόν Νίκο τον χλωρό που ήταν πάντα αφοσιωμένος στο σκάκι τόν Αντώνης τόν Γούλα που ήταν
ο ζωγράφος του κελιού μας. Τόν Νικολά Βουλελη που ήταν και έγραψε τα κείμενα για να φύγουν έξω.
Από αυτό το κελί ζούμε ακόμη ο Νικόλας και ο Ανέστης
Και εγώ που τους έκανα πάντα να γελάσουμε ότι μαθαινα Γερμανικά και Γαλλικά με δάσκαλο τον
Γεράσιμο Νοταρά και Σωτήρη Δέδε στα Γερμανικά. Που έφυγαν και οι δύο
Θυμάμαι εδώ στο Επταπύργιο που μας έφεραν από την Αίγινα εδώ στο κάτεργο που θέλαν να μας βάλουν
ρούχα με ρίγες για να μην μπορούμε να αποδράσουμσι που κάναμε απεργία πείνας πάνω από δύο μήνες.
Θυμάμαι όταν κάναμε πρόταση για δύο τρίτα της της ποινής μας και ήταν αρνητική απάντηση.
Στην Αίγινα και Επταπύργιο δεν θυμάμαι πόσοι ακριβώς ειμα
σταν αλλά εκείνο που ξέρω όλοι σχεδόν
έφυγαν από την ζωή εκτός από πέντε που ακόμη ζούμε εδώ στην Θεσσαλονίκη και μερικοί στην Αθήνα
Και τέλος θυμάμαι όταν βγήκα από την φυλακή και όλα είχαν αλλάξει και έλεγα τι να κάνω από δουλειά
η χούντα κάθε μέρα ήταν από πίσω μου.
Πριν πέσει η χούντα έκανα τον γάμο της ζωής μου με την Χαρούλα και με την παρουσία ελάχιστων
φίλων και πολιτικών στην Μητρόπολη Θεσσαλονίκης για λόγους ασφαλείας σήμερα ήμαστε τρεις
Ανέστης Χαρούλα και ο μοναχογιός Αλέξης
Στην πτώση της χούντας βρέθηκα στην επιστράτευση της χούντας όταν όι Τούρκοι μπήκαν στην Κύπρο
και είχα πει στα παιδιά πάμε να ρίξουμε την χούντα και . μετά τά λέμε με τους Τούρκους.
ένας συνταγματάρχης με κάλεσε αμέσως και μου είπε είσαι ελεύθερος να φύγεις.
Βρέθηκα στην Τσιμισκή μπροστά στα γραφεία της εφημερίδας Μακεδονία και ήταν εκεί ο Γιώργος ο
Σιπητανος που έφυγε γρήγορα από την ζωή που ήμασταν μαζί στην φυλακή και του λέω τί κάνουμε τώρα
όταν η είδηση ότι η χούντα πέφτει ..
και τότε δίχως να το καταλάβω αρχίσαμε να φωνάζουμε κάτω η χούντα και σε λίγο έγινε η πρώτη μεγάλη
πορεία στην Τσιμισκή δίχως να ξέρω ότι έπεσε η χούντα αλλά πήρα θάρρος όταν στην πορεία ήταν δίπλα
μας ήταν και η αστυνομία.
Θέλω να αφιερώσω αυτά τα σύντομα λόγια και στις αδελφές μου βασική Τασούλα και Σοφία και στα δύο
αδέλφια μου Βενιαμίν και Απόστολο που ο μεγάλος έφυγε από την ζωή και στην νύφη που ήταν στην
Γερμανία την Βούλα και ήρθε να με δει στις φυλακές της Αίγινας μαζί με τον μικρό τότε θανάση και που
έφυγε και αυτή από την ζωή η Βούλα Παπαποστόλου.
θυμάμαι με τρόπο που θυμίζουν κινηματογραφική ταινία όταν τους είπα ότι ξεχάσετε τα τσιγάρα με 5
επιστολές που στείλαμε σε πολιτικός αρχηγούς σε όλη την Ευρώπη ήταν ένα ρίσκο αλλά τα κατάφερα
Όπως και στην πεθερά μου που στάθηκε δίπλα μου στα χρόνια της χούντας και μετά
Πολλά μπορώ να πω αλλά και αυτά τα λίγα το κάνω πάντα στην μνήμη αυτών που έφυγαν από την ζωή
και σέ αυτούς που ήταν παρών και κοντά μας σε αυτά τα δύσκολα χρόνια.
πάντα όσο και εγώ ζω αυτά τα απλά θέλω να τους τά θυμίζω σέ όλους έτσι απλά και φιλικά... Και να
λέμε ποτέ Χούντα και πάντα Ειρήνη και Δημοκρατία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αγαπητοί αναγνώστες,
Εκτιμούμε ιδιαίτερα τις απόψεις και τις σκέψεις σας. Σας ενθαρρύνουμε να συμμετέχετε ενεργά στις συζητήσεις, με σχόλια που προάγουν την καλοπροαίρετη ανταλλαγή απόψεων.
Για τη διασφάλιση ενός πολιτισμένου και φιλικού περιβάλλοντος, παρακαλούμε να αποφύγετε σχόλια που περιέχουν:
Υβριστικό ή ρατσιστικό περιεχόμενο.
Προσωπικές επιθέσεις ή μειωτικούς χαρακτηρισμούς.
Περιεχόμενο που παραβιάζει τη δεοντολογία ή τους κανόνες ευγένειας.
Η συντακτική ομάδα διατηρεί το δικαίωμα να διαγράφει σχόλια που δεν συμμορφώνονται με τους παραπάνω κανόνες, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση.
Ευχαριστούμε για την κατανόηση και τη συνεργασία σας!
Aridaia-gegonota.blogspot.com