Παγωμένη η τσιμινιέρα στην «βαριά βιομηχανία» του Τύπου

 

Ιστοσελίδες αλλάζουν χέρια, εφημερίδες προσελκύουν μεγάλους οικονομικούς παράγοντες, ανενεργές ραδιοφωνικές συχνότητες πουλιούνται και αγοράζονται, τηλεοπτικά κανάλια βγαίνουν σε «δημοπρασία» και χτυπιούνται με προσφορές εκατομμυρίων. Και όλο αυτό το πλέγμα της Ενημέρωσης υπηρετείται από χιλιάδες δημοσιογράφους, χιλιάδες τεχνικούς, χιλιάδες διοικητικούς.

Ένα πλήθος λειτουργών (ή διαχειριστών σε πολλές περιπτώσεις) της επικοινωνίας, σε μια βιομηχανία που δεν είναι καθόλου επικερδής –επισήμως τουλάχιστον με λογιστικά δεδομένα. 

Μια «βαριά βιομηχανία» μπορείς να την πεις, καθώς εργάζονται σε αυτήν, ή εργάστηκαν, τουλάχιστον δέκα χιλιάδες δημοσιογράφοι, όσα δηλαδή είναι περίπου τα μέλη των πέντε αναγνωρισμένων Ενώσεων Συντακτών. Χώρια οι πολλοί άλλοι που δεν έχουν ακόμα εγγραφεί στους συνδικαλιστικούς φορείς ή, απλώς, «δημοσιογραφούν» σε ιστοσελίδες ή περιφερειακά σάιτ χωρίς να είναι επισήμως στο μισθολόγιο.

Τόσοι πολλοί για τόσο μικρό μερίδιο στην οικονομία. Γιατί, χωρίς υπερβολή, οι εφημερίδες φυτοζωούν. Υπάρχουν κάποιες που αφήνουν κέρδη; Λίγες ή δύο, μπορεί και καμία. Αλλά επιζούν με κυκλοφορία μερικών εκατοντάδων φύλλων ή, στην καλύτερη περίπτωση, μερικών χιλιάδων που δεν φτάνουν σε διψήφιο αριθμό –ούτε καν πλησιάζουν και για αυτό απαγορεύουν τη δημοσίευση των κυκλοφοριών τους στα δελτία του πρακτορείου διανομής Τύπου. Και από την άλλη, ποια κανάλια και για πόσα συνεχή χρόνια παρουσιάζουν θετικούς ισολογισμούς; Και πόσες από τις εκατοντάδες ιστοσελίδες έχουν τέτοιο κομμάτι από τη διαφημιστική πίτα που τις κάνει αυτάρκεις;

Παρόλα αυτά, η Ενημέρωση παίζει, και σωστά βέβαια, καθοριστικό ρόλο. Έστω και αν πολλές περιπτώσεις, ιδιαίτερα στην έντυπη δημοσιογραφία, δείχνουν ότι σε αυτή τη «βαριά βιομηχανία» έχει παγώσει η τσιμινιέρα. Και ας δουλεύουν σε αυτή χιλιάδες.

- από το harddog