Σήμερα 16 Φεβρουαρίου γιορτάζει ο Άγιος Πάμφιλος και οι συν αυτώ Μάρτυρες

  

 

Σήμερα Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026 γιορτάζουν: Ο Άγιος Πάμφιλος και οι συν αυτώ Μάρτυρες. Ο Άγιος Φλαβιανός ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ο Άγιος Ηλίας εκ Μόσχας.

Ὑπὲρ τὸ πᾶν σε Πάμφιλος φιλῶν Λόγε, Καὶ τὴν τομὴν ἡγεῖτο τῆς κάρας φίλην.

Οι Άγιοι Πάμφιλος, Δανιήλ, Hλίας, Ησαΐας, Θεόδουλος, Ιερεμίας, Ιουλιανός, Ουάλης, Παύλος, Πορφύριος, Σαμουήλ και Σέλευκος, μαρτύρησαν επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 – 305 μ.Χ.). Κατάγονταν από διάφορους τόπους, τους ένωνε όμως η αγάπη και η πίστη του Χριστού.

Εργαζόμενοι στην Καισάρεια της Παλαιστίνης ομολόγησαν τον Χριστό ενώπιον του έπαρχου Φιρμιλιανού. Ο άρχοντας κατέβαλε κάθε προσπάθεια να πείσει τους Αγίους να αρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό. Εκείνοι όμως παρέμειναν σταθερά προσηλωμένοι στην πατρώα ευσέβεια. Τότε ο Φιρμιλιανός έδωσε εντολή να τους θανατώσουν, αφού πρώτα τους βασανίσουν.

Οι Άγιοι Ηλίας, Πάμφιλος, Ουάλης, Παύλος, Σέλευκος, Ιερεμίας, Ησαΐας, Σαμουήλ και Δανιήλ οι Μάρτυρες αποκεφαλίσθηκαν διά ξίφους. Ο Πορφύριος, υπηρέτης του Παμφίλου, συνελήφθη την ώρα που αναζητούσε το λείψανο του κυρίου του και κάηκε ζωντανός μαζί με τον Μάρτυρα Ιουλιανό. Τον Άγιο Θεόδουλο τον σταύρωσαν επί ξύλου. Έτσι μαρτύρησαν οι Άγιοι και προσετέθησαν στη χορεία των αθλητών του Χριστού.

Η Σύναξη των Αγίων Μαρτύρων ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.

Παῦλον Σέλευκος, καὶ Σέλευκον Οὐάλης, Βλέπων τομῇ χαίροντα, τὴν τομὴν φέρει. Ἥλαντο πρὸς πῦρ Μάρτυρες θεῖοι δύο, Θείου πόθου πῦρ ἓν τρέφοντες οἱ δύο. Σταυροῦσι δοῦλοι τῆς πλάνης ἐπὶ ξύλου, Καὶ Θεόδουλον, δοῦλοι Ἐσταυρωμένου. Κλῆσεις Προφητῶν καὶ τελευτὰς Μαρτύρων, Αὐχοῦσι πέντε μάρτυρες τετμημένοι. Ἕκτῃ καὶ δεκάταῃ ξίφους τάμε Πάμφιλον ἀκμή.

Εορτολόγιο

• Πάμφιλος, Παμφίλη, Παμφύλη, Παμφιλία.
• Σέλευκος, Σελεύκα, Σελεύκη, Σελεύκεια.

 

Aπολυτίκιο Αγίου Παμφίλου και συν αυτώ Μαρτύρων

Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Οἱ Μάρτυρες σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, τὸ στέφος ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Τὴν δωδεκάριθμον, Μαρτύρων φάλαγγα, ἀνευφημήσωμεν, ἐνθέοις ἄσμασι, Πάμφιλον Παῦλον Σαμουήλ, Οὐάλεντα καὶ Ἠλίαν, Ἱερεμίαν, Σέλευκον, Δανιὴλ καὶ Πορφύριον, Ἰουλιανὸν ὁμοὺ Ἠσαΐαν Θεόδουλον αὐτοὶ γὰρ τὸν Δεσπότην τῶν ὅλων, πάσιν ἠμὶν ἐξιλεοῦνται.

  

Ο Άγιος Φλαβιανός ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. 

Σκώλοις νοητοίς, ουχί προσκόψας πόδας, O Φλαβιανός μέχρι σου Θεέ τρέχει.

O Άγιος Φλαβιανός, ήταν πρεσβύτερος της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως και σκευοφύλακας του ναού της Αγίας Σοφίας. Γνωστός για τις αρετές και τα πνευματικά του χαρίσματα, διαδέχθηκε τον Άγιο Πρόκλο (γιορτή 20 Νοεμβρίου) στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης το έτος 447 μ.Χ..

Το 448 μ.Χ. καταδίκασε με τοπική Σύνοδο, την πλάνη του αρχιμανδρίτου Ευτυχούς, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ο Χριστός διέθετε μόνο τη θεία φύση, η οποία απορρόφησε την ανθρώπινη. Τελικά, μετά την εμμονή του Ευτυχούς στην πλάνη, η σύνοδος τον καθαίρεσε και τον αφόρισε. Εκείνος όμως έχοντας πολιτική στήριξη ως και τον κακόδοξο Πατριάρχη Αλεξανδρείας Διόσκορον επέτυχε τη σύγκλιση Συνόδου τον Αύγουστο του 449 μ.Χ. στη Έφεσο.

Στη Σύνοδο αυτή, την λεγόμενη ληστρική, όλα ήταν προσχεδιασμένα κατά του Φλαβιανού, επιστρατεύθηκε μάλιστα και όχλος με επικεφαλείς μοναχούς, και υπό την αρχηγία ενός ρασοφόρου τέρατος, του αρχιμανδρίτη Βαρσουμά, οι οποίοι εισέβαλλαν στη Σύνοδο και κακοποίησαν βάναυσα τον Άγιο, ο οποίος τρεις ημέρες αργότερα, υπέκυψε στο τραύματα που του προκάλεσαν οι φονιάδες του.

Δύο έτη αργότερα το 451 μ.Χ. στη Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, η αίρεση καταδικάσθηκε, ο Ευτυχής αναθεματίστηκε και ο Διόσκουρος καθαιρέθηκε. Το δε λείψανο του Αγίου, με μεγάλες τιμές ανακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη από την Πουλχερία, αδελφή του Θεοδοσίου του Μικρού και τοποθετήθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

Σημείωση: Μέχρι τον 12ο αιώνα μ.Χ. ο Άγιος Φλαβιανός εορταζόταν στις 18 Φεβρουαρίου.

  

Ο Άγιος Ηλίας εκ Μόσχας.

Ο Άγιος Ηλίας (Νικολάγιεβιτς) γεννήθηκε σε κάποιο χωριό της Μόσχας κατά τον 19ο αιώνα μ.Χ. Σπούδασε στην Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας και νυμφεύθηκε την ευσεβή Ευγενία. Στην συνέχεια χειροτονήθηκε ιερεύς και διακόνησε στο μικρό ναό ενός πτωχοκομείου και στην ενορία του Αγίου Νικολάου Τολματσέφ της Μόσχας.

Ο Άγιος ήταν ευλαβέστατος ιερέας. Ο ναός του ήταν φάρος πνευματικού φωτός για πολλούς πιστούς. Ήταν έγγαμος, αλλά ζούσε ασκητική ζωή. Ήταν το 1932 μ.Χ., όταν τον εξόρισαν στην περιοχή του ποταμού Κράσναγια Βίσερα.

Η πρεσβυτέρα Ευγενία όλη την νύχτα την πέρασε με προσευχή και δάκρυα. Κατά το πρωί όμως αποκοιμήθηκε και τότε είδε την Θεοτόκο στον ύπνο της που της είπε να μην φοβάται.

Μετά δύο χρόνια, η πρεσβυτέρα τον επισκέφθηκε στον τόπο της εξορίας και του έφερε ένα Ευαγγέλιο και ένα μικρό φιαλίδιο με αγιασμό. Οι φύλακες άρπαξαν αμέσως το Ευαγγέλιο.

Όταν την ρώτησαν τι περιείχε το φιαλίδιο, εκείνη τους απάντησε ότι γι’ αυτούς ήταν απλό νερό, αλλά για εκείνη και τον σύζυγό της ήταν κάτι ιερό. Το φάρμακό τους. Ο Άγιος φαινόταν σαν να τον είχαν βασανίσει. Δεν του επέτρεπαν να λειτουργεί και αυτό τον έθλιβε αφάνταστα.

Όταν μετέφεραν εκείνον και πολλούς άλλους στον τόπο της εξορίας, τους ανάγκασαν να περπατούν επάνω στο χιόνι που είχε λιώσει επιφανειακά. Το λεπτό στρώμα του πάγου έσπαζε κάτω από τα πόδια τους και οι «κατάδικοι» βυθίζονταν μέσα στο χιόνι μέχρι τη μέση. Βρεγμένοι μέχρι το κόκαλο, χωρίς να έχουν φάει ή πιει τίποτα όλη την ημέρα, αναγκάστηκαν να περάσουν τη νύχτα μέσα σε μια καλύβα.

Οι εξουθενωμένοι άνδρες αμέσως έπεσαν στο πάτωμα και αποκοιμήθηκαν σαν πεθαμένοι. Μόνο ο Άγιος έμεινε ξάγρυπνος.

Μέσα στα βαθιά μεσάνυχτα μια κραυγή ακούσθηκε από τα βάθη της καρδιάς του:

«Κύριε, γιατί με εγκατέλειψες; Σε υπηρέτησα τόσο πιστά. Ολόκληρη την ζωή μου την αφιέρωσα σε Σένα. Πόσες φορές διάβασα τον Ακάθιστο Ύμνο και τους Κανόνες. Με πόση ευλάβεια υπηρετούσα στην Εκκλησία. Γιατί, Κύριε, με εγκατέλειψες και υποφέρω τόσο πολύ; Υπεραγία Θεοτόκε, άγιε ιεράρχα Νικόλαε, άγιε πάτερ Σεραφείμ, πάντες οι Άγιοι του Θεού! Μετά από όλες τις προσευχές μου σε σας, γιατί βασανίζομαι τόσο;».

Ξαφνικά μία θεία επίσκεψη, σαν φλόγα, άγγιξε την πονεμένη ψυχή του και την πλημμύρισε με μια υπερκόσμια παρηγοριά. Το φως της πίστεως φώτισε μυστικά την καρδιά του και άναψε μέσα του μια ανέκφραστη και ακατανίκητη αγάπη προς τον Χριστό, η οποία όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπω λαλῆσαι». Όταν ξημέρωσε, ήταν νέος άνθρωπος, αναγεννημένος σαν να είχε βαπτισθεί στην φωτιά.

Καθώς αποχαιρετούσε την πρεσβυτέρα Ευγενία, ο Άγιος της είπε:

«Ξέρεις, η καρδιά μου φλέγεται για τον Χριστό. Νομίζω ότι ήλθα εδώ, για να καταλάβω ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτε καλύτερο, τίποτε πιο θαυμαστό από Αυτόν. Θα ήθελα να πεθάνω γι’ Αυτόν!».

Όταν η πρεσβυτέρα έφθασε πίσω στη Μόσχα έμαθε ότι άναψε μια πυρκαγιά και ο Άγιος έγινε παρανάλωμα του πυρός μαζί με ένδεκα άλλους Χριστιανούς.

Δείτε εδώ τον Βίο του Αγίου Ηλία : 

Πηγή:ekklisiaonline.gr