Μια αποστομωτική υπενθύμιση για τη μακεδονική γλώσσα

Το συγκρότημα Βanda Entopica που λογοκρίθηκε από τον... πατριώτη δήμαρχο Φλώρινας επειδή τρaγουδούσε τα μακεδονικά

Με αποσπάσματα επιστολών του Παύλου Μελά το Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα βάζει στη θέση τους δήμαρχο Φλώρινας, Θάνο Πλεύρη και λοιπούς εθνικόφρονες υπογραμμίζοντας ότι «οι εποχές των χωροφυλάκων και του ρετσινόλαδου έχουν τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα και δεν θα επιστρέψουν, όσο κι αν το επιθυμούν ορισμένοι».

Μετά τον ακροδεξιό οίστρο του δημάρχου Φλώρινας, που βάλθηκε να απαγορεύσει στους συμπολίτες του να τραγουδάνε τα εντόπικα, τον αυταρχικό εσμό του υπουργού Θάνου Πλεύρη με αφορμή τη λογοκρισία του συγκροτήματος Βanda Entopica και συνολικά την αναβίωση της εθνικοφροσύνης στην ελληνική Μακεδονία με όχημα την «απαγορευμένη γλώσσα», μια εξαιρετική παρέμβαση έκανε το Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα (ΚΜΓ). Μιλώντας περί μακεδονικής γλώσσας, δημάρχων και άλλων δαιμονίων.

Μας θυμίζουν λοιπόν δυο ιστορίες μέσα από μερικές φράσεις. Η πρώτη, 121 χρόνια πίσω: «Ο Κώτας, ζωηρότατα, ευγλωττότατα και πειστικώτατα ωμίλησε μακεδονικά. [...] Καμία γυναίκα δεν ομιλεί ελληνικά. Ο δάσκαλος έβαλεν τα παιδιά να πουν ένα ελληνικό τραγούδι, αλλά δεν εννοήσαμε αν η γλώσσα ήτον η μακεδονική ή η ελληνική.»[...] «Εμαθα και ολίγας μακεδονικάς λέξεις, που λέγω εις τας γυναίκας και μητέρας προ πάντων». Πρόκειται «για αποσπάσματα από γράμματα του (μυθικού ήρωα) Παύλου Μελά προς τη γυναίκα του Ναταλία, όπως η ίδια τα κατέγραψε στη βιογραφία του που επιμελήθηκε».

Η δεύτερη ιστορία, πιο σύγχρονη. «Οταν εγώ λέω σε έναν μαύρο αδερφό μου “τι γίνεται, νέγρο μου”, είναι φυσιολογικό με βάση τα βιώματα και την καταγωγή μας, έχουμε αυτό το δικαίωμα μεταξύ μας. Οταν όμως το λέει ένας λευκός, όλο αυτό είναι καταχρηστικό και αποκτά ρατσιστική χροιά». Η φράση ανήκει στον Τρέβορ Νόα, Νοτιοαφρικανό συγγραφέα και ηθοποιό.

Συμπεράσματα

Οπως αναφέρει το ΚΜΓ, «συμπέρασμα πρώτο: Η μακεδονική γλώσσα ήταν η βασική γλώσσα των γηγενών πληθυσμών της Μακεδονίας πολύ πριν ένα τμήμα της ενταχθεί στο νεοελληνικό κράτος. Ως εκ τούτου, κάθε περαιτέρω συζήτηση περί ύπαρξής της σταματά εδώ. Συμπέρασμα δεύτερο: οι μακεδονόφωνοι της Ελλάδας, έχοντας υποστεί μια αδυσώπητη κρατική πολιτική γλωσσικής αφομοίωσης που διαρκεί περισσότερο από έναν αιώνα, έχουν το δικαίωμα να αποκαλούν τη μητρική τους μακεδονική γλώσσα “νας ιάζικ” (η γλώσσα μας, ντόπια, εντόπικα). Οταν όμως αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται, καταχρηστικά ή ακόμα και “καλοπροαίρετα”, από άλλους, είναι άκρως προσβλητικοί, ακόμα και ρατσιστικοί. Το Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα, έχοντας πλήρη επίγνωση της αποστολής του, θα συνεχίσει να προωθεί τη διδασκαλία της μακεδονικής γλώσσας με σεβασμό στη μακραίωνη ιστορία της, στις γενιές που έρχονται και στους νόμους της χώρας. Οι εποχές των χωροφυλάκων και του ρετσινόλαδου έχουν τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα και δεν θα επιστρέψουν, όσο κι αν το επιθυμούν ορισμένοι».

Υπενθυμίζεται ότι στις 28/7/2022 το ειρηνοδικείο της Φλώρινας αναγνώρισε το παραπάνω σωματείο που είχαν ιδρύσει επτά Ελληνες πολίτες από τους νομούς Φλώρινας, Πέλλας, Ημαθίας και Κοζάνης με καταστατικό σκοπό τη «διατήρηση και καλλιέργεια της Μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα» και την «υποστήριξη της εισαγωγής της ως προαιρετικού μαθήματος σε δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια στην Ελλάδα». Ακολούθησε καταιγισμός από δικαστικές προσφυγές εθνικοφρόνων σωματείων κατά της αναγνώρισης, ανακοπή της Εισαγγελίας Φλώρινας και μια ιστορική από κάθε άποψη δικαστική απόφαση: στις 16 Μαρτίου 2023, το Πρωτοδικείο Φλώρινας έκρινε καθ’ όλα νόμιμη την ίδρυση του Κέντρου, υπενθυμίζοντας πως η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία της έκφρασης και του συνεταιρίζεσθαι προστατεύει και «“μη αρεστές” στην πλειονότητα ιδέες και απόψεις» («Απαγορευμένη ξανά η μακεδονική γλώσσα;» Τάσος Κωστόπουλος, «Εφ.Συν.», 4/9/2024)

Το πόσο σέβεται το επίσημο κράτος (της ακρο-Δεξιάς) τη γλωσσοπολιτισμική ετερότητα φάνηκε λίγο αργότερα και ενώ είχαν προηγηθεί οι βουλευτικές εκλογές. Με την οπισθοδρομική απόφαση 82/2024 το Μονομελές Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας ακύρωσε τη δικαστική αναγνώριση του σωματείου, δικαιώνοντας έτσι όσους «μακεδονομάχους» ζητούσαν την απαγόρευσή του. Με σκεπτικό, μάλιστα, αντλημένο από τις θεωρίες ενός ιστορικού στελέχους της εγχώριας Ακροδεξιάς.